earthsoldier

پريشانی های يک سرباز (۹)

ما انسان های ضعیف، زیاده خواه و مغرور

عکسی که در بالا می بینید از یک وبلاگ با موضوع شکار گرفته شده است. نویسنده وبلاگ هم گویا فردی است که در عکس    می بینید.

از زمانی که خیلی کوچک بودم و برای اولین بار شکار کردن انسان ها را از نزدیک دیدم، از خوردن گوشت حیوانی که زنده بودنش را دیده بودم، متنفر شدم.

بزرگتر که شدم یک سوال بدون جواب برایم مطرح شد. آیا حیوانات برای این به وجود آمده اند تا انسان ها از آن ها استفاده کنند؟ آن ها را شکار کنند؟ اگر این طور است چرا این همه حیوان روی کره زمین هست که اولاً قابل خوردن نیستند، ثانیاً ممکنه برای انسان خطرناک هم باشند مثل عقرب و مارهای سمی؟

یکبار با دوستی که رویه گیاهخواری را پیش گرفته بود صحبت می کردم. به نکته جالبی اشاره کرد. گفت: تمامی جانداران روی کره زمین از چیزی تغذیه می کنند که قدرت شکار و به دست آوردن آن را داشته باشند. اما انسان با دست خالی فقط می تواند گیاهان را به دست بیاورد. انسان بدون سلاح حتی نمی تواند به یک قوچ یا کبک غلبه کند، چه برسد به گاو و کوسه و...

حرفش را قبول دارم. انسان آنقدر موجود ضعیفی است که تا چند سال اول زندگی اش حتی به تنهایی قادر به برآرودن نیازهای اولیه حیاتی اش نیست. اما همه موجودات به محض تولد بسیاری از نیازهایشان را خودشان برآورده می کنند.

این نبرد نابرابری است که انسان ها آغاز کرده اند. با بهترین سلاح ها، دوربین ها و وسایل به شکار حیواناتی می روند که تنها وسایل دفاعی شان، آنقدر اولیه و ساده است که به راحتی مغلوب می شوند. آنوقت انسان که خود را فاتح این نبرد ناجوانمردانه   می داند با غرور به فتح خود می نگرد، غافل از اینکه با دست خالی حتی نمی­تواند به شکارش نزدیک شود.

انسان ها گذشته خود را فراموش کرده اند و دلیلش آن است که قدرت تفکر و تعقل دارند. این قدرت باعث می شود تا ذهن، جایگزین های مورد علاقه را با واقعیت تغییر دهد. اما حیوانات هیچگاه اصل خود را فراموش نمی کنند و به آن وفادارند. به همین خاطر است که رفتار گونه های یکسان، با هم فرقی ندارد.

(منتشر شده در ماهنامه زمین - شماره ۶)

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        دوشنبه ۳ اردیبهشت ،۱۳۸٦ - سرباز زمين