earthsoldier

داوطلبان را چه مي شود؟

زماني که براي اولين بار در يک سازمان غير دولتي - که طرفدار محيط زيست بود - عضو شدم، تنها 16 سال داشتم. سال ها از آن روز مي گذرد و هميشه خاطره آن روز در ذهن من باقيست. با گذشت زمان هم من رشد کردم، هم دوستان داوطلب ديگرم و هم سازمان. رشد ما داوطلبان به گونه اي بود که روز به روز به فعاليت در زمينه محيط زيست علاقه بيشتري پيدا مي کرديم و يا بهتر بگويم، تعصب بيشتري پيدا مي کرديم. اما سازمان در جهتي ديگر رشد کرد. سازمان روز به روز بزرگتر و بزرگتر شد. پخته تر و پخته تر شد. براي همه تبديل به يک الگو شد. روز به روز پروژه ها و سفارشات بيشتري وارد سازمان شد. حالا ديگر سازمان حق انتخاب داشت و مي توانست به اصطلاح خودمان براي ديگران کلاس بگذارد و خيلي پيشنهادها را رد کند. اما ناگهان با تعويض يک مدير عامل، همه چيز از هم پاشيد. سازمان مانند هواپيمايي که در اوج هزاران پايي ناگهان تمامي قواي محرکه اش از کار بيافد با سرعت بسيار زيادي در سرازيري سقوط افتاد. دعواها شروع شد. هرکس سهم خودش را از سازمان مي خواست. يعني رفتن يک نفر اينقدر مهم بود؟

ديگر فعاليتي انجام نشد و همه انرژي افراد صرف دعواهاي      بي پايان مي شد. همه به فکر خروج از اين چالش بودند. همه  مي خواستند اوضاع به حالت عادي بازگردد. همه حيات دوباره سازمان را مي خواستند. من هم يکي از آن ها بودم.

يکبار نگاهي به بروشور معرفي سازمان انداختم. اهداف را براي يک بار ديگر نگاه کردم. فکر مي کنم به اشکال کار پي بردم. اشکال کار آنجا بود که سازمان با هدف تلاش در جهت حفظ و احياي محيط زيست تأسيس شده بود اما در عمل اين محيط زيست بود که در جهت حفظ و بقاي سازمان تلاش مي کرد!

متأسفانه اين ديدگاه در بسياري از سازمان هاي غير دولتي وجود دارد. سازمان ها آنقدر براي بقا و اعتلاي نامشان تلاش مي کنند که موضوع اصلي را پاک فراموش مي کنند. در صورتيکه به نظر من خود سازمان در مقابل هدفش بسيار نا چيز است. مثلا هدف من از عضويت در سازمان فعاليت زيست محيطي بود. حال که سازمان به دلايلي قادر به انجام فعاليت نيست، آيا من بايد تمام فعاليت هايم را تعطيل کنم؟ خنده دارد نيست؟

دوستان من تلاش بسيار زيادي کردند تا سازمان ما دوباره پا بگيرد، اما متأسفانه اينطور نشد و آنجا بود که من تصميم گرفتم فعاليت هاي خودم را به صورت انفرادي دنبال کنم.

توصيه ام براي داوطلباني که اين سطور را مي خوانند هم همين است. سازمان هاي غير دولتي به عنوان وسايلي هستند که ما  مي توانيم با کمک آن ها به صورت جمعي  گروهي در جهت اهدافمان گام برداريم. آيا وقتي تشنه باشيم به خاطر نبودن ليوان از نوشيدن آب صرف نظر مي کنيم؟

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        جمعه ٦ بهمن ،۱۳۸٥ - سرباز زمين