earthsoldier

درسي كه از جنگ لبنان گرفتم.

بالاخره قطعنامه 1701 شوراي امنيت توسط طرفين دعوا پذيرفته شد و اوضاع خاورميانه تا حدودي آرام شد. تعداد زيادي كشته شدند كه اكثريت آنها غير نظامي و حتي كودك بودند. شهرهاي درگير جنگ ويران شدند و آسيب‌هاي بسيار زيادي به محيط‌زيست منطقه وارد شد (كه آلودگي نفتي گسترده درياي مديترانه كه در نوع خود فاجعه‌اي وحشتناك تلقي مي شود، از آن جمله است.) كودكان زيادي بي‌سرپرست شدند و عده زيادي بي خانمان.

ولي از هر جنگي بايد درس‌هايي گرفت. جدا از عبرت‌هايي كه از خيلي چيزها بايد گرفت، درس كوچكي بايد بگيريم كه بسيار مهم است. مثل نكته‌هاي كنكوري كه به خاطر آن ممكن است سرنوشت يك نفر تغيير كند.

نكته كوچك بسيار كوتاه است. اگر اخبار روز 23 مردادماه 85 را دنبال كرده باشيد، نام يك نفر و نام يك مكان را در رابطه به جنگ لبنان شنيده‌ايد. نام آقاي ايهود اولمرت نخست وزير رژيم صهيونيستي و مجلس اين رژيم. در خبرها آمده بود كه آقاي اولمرت مسئوليت شكست مقابل حزب ا... لبنان را به عهده گرفته است كه نكته مهم هم همين جاست.

اين درست كه نام رژيم صهيونيستي همواره با كشت و كشتار، قتل، ترور، زور و خيلي واژه‌هاي تلخ و غير انساني همراه است و اين درست كه حمله به لبنان محكوم است و عملي زياده‌طلبانه، غير انساني و تروريستي بود. اما بايد دقت داشت كه همين رژيم كه با اشغالگري، جنايت و زور، نام كشور به خود گرفته، و اصولا مي‌بايست دولتمردانش نيز با همين روش‌ها حكومت كنند، در برخي موارد حساس – مانند سرنوشت جنگ با لبنان – با كمال صراحت مسئوليت را به عهده مي گيرند و برخلاف خيلي از ما – كشورهاي جهان سومي – كه داعيه فرهنگ و تمدن و اخلاق و دين و ... را داريم از زير بار مسئوليت شانه خالي نمي‌كنند.

اين در حالي است كه در همين تهران خودمان و در همان ساعتي كه اين خبر پخش مي‌شد، عده‌اي در خيابان‌ها به خاطر پيروزي حزب‌ا... در جنگ، به شادي پرداختند. اما آيا از خودمان اين سوال را كرديم كه چرا آقاي اولمرت اقدام به قبول چنين مسئوليت سنگيني كرد؟ آيا كسي از خودش پرسيد كه چرا در كشور ما كسي نبود كه به عنوان مثال مسئوليت فوت تماشاگران استاديوم آزادي را به عهده بگيرد؟ و يا فاجعه انفجار قطار باربري در نيشابود، فرو ريختن سقف استاديوم در ساري، حادثه مرگ دلخراش موتور سواري در پرش از روي اتوبوس‌ها، حادثه سقوط هواپيماي C-130 و حوادث بسيار زيادي كه همه ضمن ابراز تأسف، با كمال احترام، تقصير را به گردن ديگري انداختند و به قول خودمان از سياست «كي بود؟ كي بود؟ من نبودم!» استفاده كردند.

قصد مظلوم جلوه دادن رژيم صهيونيستي و كمرنگ جلوه دادن جنايات واضح و مبرهن اين رژيم و بي ارزش نمودن تلاش‌هاي رزمندگان غيور حزب‌ا.. را ندارم. ولي بياييد قبل از اينكه بخواهيم از كسي يا چيزي متنفر شويم، سعي كنيم نكات مثبت و كليدي‌اش را كپي برداري كنيم و بعد نفرت را آغاز كنيم. از هر مزرعه فقط محصول بايد برداشت كرد و علف‌ها و آفات را سوزاند.

بياييد دعا كنيم روزگاري برسد كه حداقل همه ما، مسئوليت كارهايمان را با كمال جرأت و شهامت به عهده بگيريم. اين كوچك‌ترين كاري است كه در جهت حفظ حقوق ديگران بايد انجام داد.

(متأسفانه مطمئن نيستم كه اين يادداشت در وبلاگ سرباز زمين فيلتر نمي‌شود، ولي خواهش مي‌كنم اگر به گفته‌هاي اين سرباز كوچك اعتقاد داريد، آن را براي ديگران نيز بازگو كنيد.)

پيام هاي ديگران ()        PermaLink        سه‌شنبه ٢٤ امرداد ،۱۳۸٥ - سرباز زمين